زیستکوه

تو برای که زورآزمایی می کنی - حواست هست با چه کسانی صحبت می کنی - تو از کدام دیاری - آیا مانند پهلوانان قدیم - در میدان نبرد -  برای یلی مثل خویش رجز می خوانی - یا انسان هایی که از سالها جور جان شان به لب رسیده است - مگر بالاتر از سیاهی نیز رنگی هست؟ مگر خداوند انسانها را آفرید که همدیگر و یا محیط زیست را از بین ببرند؟! جنگ و خراب کردن که کار نادانان و روانپریشان است -
کمی نیز از زیستن و آباد کردن بگو - از عشق و محبت به انسانها بگو- از کمک و همراهی به زیستمندان و موجودات دیگر بگو- بساز و آباد کن همچون گذشتگان که بیابان و کویر را نیز آباد می کردند- همه با هر اندیشه ای در کنار هم می زیستند - رویدادهای تاسف بار تاریخ را انسانهای نادان ، جنگ طلب و خونخوار پایه ریزی کردند - اما اندیشه های فلسفی ، علمی و فرهنگ ناب - رشد و پیشرفت تمدن بشری را بنا نهاده - و از سالها کوشش و تلاش انسان های فرهیخته بوجود آمد-  

"کرپوش" یا "کربوش" (نام های دیگر کرباسی ، بلشت ، شاخ نر میشی) کوهی بلند از زون زاگرس مرتفع در شمال غرب استان چهارمحال و بختیاری واقع گردیده است. در واقع این کوه در شمال غرب روستای نیاکان ودر شمال شهر چلگرد و کوهستان زردکوه از شهرستان کوهرنگ قرار گرفته است. قله اصلی کرپوش بر اساس GPS به بلندی 3988 متر است و در موقعیت 32 درجه و 36 دقیقه و 49.34 ثانیه عرض شمالی و 50 درجه و 4 دقیقه و 40.19 ثانیه طول جغرافیایی شرقی واقع شده است. کرپوش چند ین قله فرعی دارد که چهار قله آن بالای 3850 متر ارتفاع دارند. نیاکان در فاصله 5 کیلومتری جنوب شرق کرپوش است و نزدیکترین روستا به این کوهستان به شمار می رود. رودخانه نیاکان از دو دریاچه کوچک در دره شمال شرقی کوه نیاکان سرچشمه می گیرد و در راستای کلی شرق جریان یافته و به شاخاب اصلی رودخانه زاینده رود می ریزد. از دامنه غربی کرپوش نیز چند جریان آب سرچشمه می گیرد و به رودخانه کوگان یا دورک می پیوندند. دره رودخانه کوگان یا به عبارت بهتر تنگ کوگان این کوهستان را از رشته کوه فردان در شهرستان فریدن جدا می کند. کوه کرپوش توسط گردنه ای در جنوب غرب به رشته کوه ونگ (قله پرشو) متصل می شود و در راستای مخالف آن یعنی شمال شرق گردنه توف اسپید ، کرپوش را به کوه خوربه متصل می سازد.  

 
برای دیدن بهتر بر روی عکس ها کلیک کنید.

صعود زمستانه کرپوش؛ بر پایه برنامه گروه کوه نوردی فراز شهرکرد و مشترک با گروههای چکاد اصفهان و فرخشهر (تعداد 14 نفر) روز جمعه چهارم دیماه هشتاد و هشت در ساعت 7 و بیست دقیقه از شهرکرد به سوی روستای نیاکان حرکت اغاز گردید. مینی بوس از شهرهای شهرکرد و سورشجان و روستاهایی چون خوی ، وانان ، مرغملک ، سودگان و دیمه گذر کرده و از کنار روستای میان رودان از جاده اصلی که به طرف چلگرد می رفت جدا شده و وارد جاده فانی آباد ، محمد آباد و نیاکان(در غرب و یا شمال غرب) می گردد. عقربه های ساعت 9:30 را نشان می دهند که همگی از پایان غربی روستا در راستای کلی شمال غرب کوهپیمایی را شروع می کنیم.  برف کوبی به نسبت سنگین است . به طور متوسط حدود 80 تا 100 سانتیمتر برف بر روی زمین نشسته است . پس از حدود 2 ساعت به آب دو چشمه می رسیم که به فاصله کمی (حدود 300 متر) از هم قرار گرفته اند . در پایین دست این دو چشمه باغ بزرگی وجود دارد. پس از برداشت آب به حرکت خویش به سوی تنگ یا دره اشگفتی به راه می افتیم . در ساعت 13 در کنار اشکفت برای نهار می ایستیم. در این بخش از تنگ به دلیل آفتاب گیر بودن برف ها آب شده بودند. قصد شب مانی در اینجا را داشتیم که به خاطر نامناسب تشخیص دادن آن به سوی ابتدای یال جنوب شرق کرپوش حرکت کردیم . پس از یک ساعت در ساعت حدود 3:15 در ابتدا یال جنوب شرقی کرپوش قرار گرفتیم. ژرفای برف در این بخش بیشتر است و به بیش از 1 متر می رسد. GPS بلندی این مکان را 2681 متر نشان می دهد. پس از برپایی چادر ها شب را در همانجا به استراحت پرداختیم.
صبح روز شنبه پنج دی ماه ساعت4:15 ازخواب بیدار شده و طبق برنامه پس از خوردن صبحانه با کوله سبک در ساعت حدود 6 صبح به سوی قله کرپوش به راه افتادیم . مسیر از یال جنوب شرقی کوهستان کرپوش است . راستای بالا روی ما ابتدا به سوی شمال و سپس به طرف شمال غرب گرایش می یابد. با توجه به آفتاب گیر بودن و افزایش سرعت باد بر روی یال، بخش زیادی از برف یال آب شده و دیگر قسمت ها نیز برف سفت و نیاز به برف کوبی زیادی نداشت. پس از حدود دو ساعت بالا روی در ارتفاع حدود 3250 متری یکی از دوستان به دلیل نداشتن کفش مناسب و نفوذ آب و احساس سرما در پاهایش از ما جدا شد و به سوی کمپ پایین رفت. در بخش پایانی یال ، جایی که یال جنوب شرقی به یال جنوبی می رسید. شیب تند تر شده و مسیر از روی صخره ها می گذرد که بایستی احتیاط بیشتری انجام داد. سرانجام در ساعت 12 همه اعضای دیگر گروه بر بلندی 3988 متری قله قرار گرفتیم . با اینکه باد به نسبت تند و سردی در حال وزش بود و  مه ابرها را از سوی غرب و جنوب غرب با خود می آورد . با اینحال می شد قله های بلند زردکوه همچون هفت تنان ، دو زرده و کلونچی را دید. از سوی شمال غرب و شمال نیز کوههای فردان ، شاهان و خوربه نمایان بودند . پس از چند دقیقه استراحت از همان مسیر برگشتیم . در ساعت 15 آخرین نفرهای تیم نیز به کمپ رسیده و شب دوم را نیز در همان محل کمپ ماندیم. صبح روز یکشنبه ساعت 8 صبح از محل کمپ به سوی روستای نیاکان به راه افتادیم. مسیر را کمی تغییر داده و از کنار رودخانه نیاکان پایین آمدیم. پس از حدود 3.5 ساعت یعنی در ساعت 12.30 به روستای نیاکان رسیدیم . البته یک ساعت نیز برای ناهار توقف داشتیم. حدود نیم ساعت تا آمدن مینی بوس زمان داشتیم . از اینرو به سوی روستای محمد آباد به راه افتادیم . کمی که از روستا فاصله گرفتیم . جلسه نقد برنامه را اجرا کرده و در ساعت 13:15 به سوی شهرکرد حرکت نموده و در ساعت 15 به شهرکرد رسیدیم و برنامه پایان یافت. 

این روزها انسان بزرگ وشجاعی را از دست دادیم. انسانیتش را می توان در بالاترین رده قرار داد. زیرا پیش ازاینکه به خود بنگرد دیگران را می دید و همان حقوقی که برای خویش قائل بود برای مخالفش نیز در نظر میگرفت و حتی از آن دفاع می کرد. شجاعتش هم نه تنها به خاطر ایستادن در برابر اشتباه های قدرت مداران و دیگران بود. بلکه بیشتر به خاطر بیان و یا ابراز اشتباه خود بود (چنانکه اشتباهی می داشت). یادش همیشه درقلب ما و همه انسان های آزادی خواه و سبز اندیش بزرگ خواهد ماند.  

گرداگرد روزگار - شبی دراز و ماندگار - مانده از دل قرن ها - پر از راز وشگفتی - گویند آغاز زایش خور یااینکه شکل گیری نور- هر چه هست- در نزدیکترین فاصله به خور- سیاهی شبش بسیار دراز- سرمایش نیزجانفرسا - اما رازش آغاز پدیداری نور بر زمین - انگار تنها شب دراز بوده- که از پس آن روز برآمده - وسیاهی با نور در امتداد هم قرار گرفته ...نیاکان ما به سپاس از عالی ترین چیدمان نور در امتداد سیاهی ، گرد هم آمده و به سرور تقسیم گرما و مهربانی می کردند ...
 ما نیز برای بزرگداشت زایش نور در زمین در تنها ترین شب دراز و سرد و به امید تابش نور و گرمای خورشید بر دل هامان و سبز ساختن باورهایمان گرد هم می آییم. از اینرو از شما همنورد گرامی به همراه خانواده گرامی تان دعوت می گردد در بزرگداشت شب یلدا در روز .. شرکت کنید.

در آن روزهای سخت - کسی یارای ایستادن نبود- اما این آسمان بود- ما را نگه داشت- ذره ای کوچک بود-در سختی ها بهم پیوسته شد-رهایی را دوست داشت-حرکت آغاز شده بود-چیزی نمیتوانست آن را باز دارد-غنچه ها سبز شده بودند-کم کم سبزی همه جا را گرفت-کسی نمیدانست چه رخدادی درحال روی دادنست-برخوردها انباشته شده بود- اکنون سر می شکافت-مانند سد آبی که شکسته شود-چه کسی می دانست-آب ممکن برخی را با خود ببرد- اما همه از این خوشحال بودند - آب سبزی و زیست می آورد-اب عقده ها را می شوید-غم و غصه را کاهش می دهد-  شاید خداوندگاران قدرت را نیز درمان کند-چگونه کسانی را که غرق شده اند- می توان نجات داد-ایمان جمعی هنگامی بخواهند-با گرمای محبت خویش- قلب های یخ زده در قدرت و پول را ذوب خواهد کرد

در پی شناسایی مسیر صعود زمستانی قله چگاله از بلند ترین قله های بخش جنوب شرقی کوهستان زردکوه در مهرماه امسال و بر اساس برنامه پاییز گروه کوه نوردی فراز شهرکرد، آخر هفته گذشته یعنی روز جمعه 13 اذر ماه به همراه و مشتر ک با همنوردانی از گروه چکاد اصفهان و فرخشهر برای صعود این قله رهسپار شهرستان کوهرنگ شدیم. عقربه های ساعت کمی از 7:30 گذشته بود که مینی بوس از ترمینال آزادی شهرکرد به سوی چلگرد به راه افتاد . با اینکه سرپست برنامه قنبر فتح الهی به دلیل آسیب دیدگی پایش سرپرستی برنامه را به ناصر فوقانی واگذار کرده بود اما برای نشان دادن علاقه به صعود قله با تیم تا ابتدای مسیر کوهپیمایی همراه گردید. مینی بوس پس از گذشتن از آخرین شهر مسیر یعنی بابا حیدر و روستاهایی چون نصیر آباد و صالح آباد در نزدیکی روستای دهنو به سوی جاده شهریاری و دو آب صمصامی پیچیده و پس از حدود 8 کیلومتر در راستای شمال غربی کوه لیله در ابتدای جاده خاکی و در کنار دکل مخابرات ایستاد. از اینجا چون جاده را برف پوشانده بود مسیر کوهپیمایی ما آغاز گردید. حدود 45 دقیقه از ساعت 9 گذشته بود که به طرف رودخانه کوهرنگ پایین رفته و از روی پل کلیگان این ر ودخانه را گذر کردیم. GPS ارتفاع را درکنار پل 2320 متر ( پاین ترین نقطه مسیر) نشان می داد. از اینجا

     

برای کوتاه کردن مسیر جاده را رها کرده و  در راستای جنوب شرق و به سوی چشمه ماربره نزدیک به بیخ دشت و دامنه کوه حرکت کردیم . به مرور بر ژرفای برف افزوده می شد (از حدود 30 سانتی متر در ابتدای جاده و در نیمه های راه به حدود 70 سانتی متر). دو بده بستان به نسبت اساسی در مسیر مان بود یکی تنگ کلونچی و دیگری تنگ ماربره که تا نزدیکی چشمه ماربره پایین رفته و در راستای غرب چشمه بالا رفته و  نزدیک به شیب تند دامنه شمال شرقی قله چگاله حدود 200 متر بالاتر از چشمه ماربره (ارتفاع 2622 متر) در ساعت حدود 4 برای شب مانی توقف کردیم . با توجه به اگاهی که از سایت های هواشناسی از پیش بینی هوا داشتیم و همچنین وجود ابرهای سیروس نشان از جبهه های هوایی بارانزا  وباد شدید را داشت از اینرو تصمیم بر این قرار گرفت که صبح زود پس از خوردن صبحانه حرکت کنیم . صبح شنبه 14 آذر پس از آماده شدن در ساعت 5:30 بالا روی آغاز گردید برف کوبی به نسبت سنگین  و به طور متوسط حدود 30 سانتی متر بود. مسیر به سوی یال شمال شرقی در سمت چپ ما رو به قله بود. پس از حدود 2 ساعت بر روی یال قرار گرفتیم. در اینجا جهت ما از غرب به سوی شمال غرب تغییر کرد و شیب کم کم تند تر گردید. در ارتفاع حدود 3700 یک پایین رفتن کوچک حدود 50  متر را داشتیم در اینجا یک چاله به نسبت بزرگ وجود دارد که برای شب مانی نیز مناسب است. پس از تراورس یک قله حدود 3800 متری از سمت راست قله به سوی یک دره کوچک حدود 70 متر پایین رفتیم . در واقع این دره یال را بریده بود. این دره نیز جای تخت مناسب برای شب مانی دارد که در برنامه مهرماه هنگام برگشت در این محل شب مانی کرده بودیم. از اینجا سرعت باد شدید تر شده بود و سرما نیز بیشتر بود. برف نیز در این بخش سفت بود و نیاز به برف کوبی زیادی نداشت. اینجا ساعت حدود 11:30 بود.  ابتدا یک شیب به نسبت تند و کم کم شیب ملایم تر شد. اگر چه راستای کلی به سوی جنوب غرب بود اما چند بار به سوی خط فراز اصلی در جهت شمال غرب و غرب تغییر جهت دادیم. از ارتفاع حدود 3900 بادشدیدتر و ابرها به تناوب از کنار ما می گذشتند و کم کم در میان آنها بالا رفته  و در ساعت 1:25 بر روی قله قرار گرفتیم . پیرامون قله به دلیل مه سنگین پیدا نبود و به دلیل باد شدید و سرما بیش از حدود 5 دقیقه نتوانستیم بر روی قله بمانیم و پس از گرفتن عکسی در کنار سنگ چین قله به سوی پایین به راه افتادیم . مسیر برگشت به تقریب از همان مسیر رفت بود به جز در بخش پایانی که کمی تغییر کرد. ساعت 5 بعد از ظهر همگی به چادر ها بر گشتیم و شب را در همانجا ماندیم . صبح با برخورد دانه های برف با چادر از خواب برخاستیم . بارش برف حدود 2 ساعت ادامه یافت . اما قله ها در بیشتر ساعت های روز پوشیده از ابر بود. در ساعت 8:30 پس از گردآوری کمپ به سوی چشمه ماربره رفتیم . چشمه ماربره مانند رودخانه ای از دل کوه و در میان برف ها بیرون می آمد. پس از نوشیدن و برداشت آب گوارای چشمه از مسیر جاده به سوی پل کلیگان حرکت نمودیم . در کنار آب کوهرنگ (ساعت 12:30)1 ساعت برای ناهار توقف کردیم. آنگاه به طرف ابتدای جاده خاکی کنار دکل مخابرات به راه افتادیم و ساعت 2:30به آنجا رسیده و سوار مینی بوس شده و به سوی شهرکرد بر گشتیم. 
 

  

 جمعه پیش (ششم آذرماه) به همراه دوستان گروه کوه نوردی فراز برنامه راهپیمایی یا بهتر بگویم باغ پیمایی در کرانه رودخانه زاینده رود ( برخلاف جریان آب ) داشتیم . پل هوره در پایین دست روستای هوره  و از جمله پل های مهم ارتباطی دو سوی رودخانه زاینده رود است. رودخانه زاینده رود از رودخانه های مهم مرکزی ایران است. این رودخانه از کوههای بلند شمال غربی استان چهارمحال و بختاری سرچشمه می گیرد و پس از گذر از بخش شمال و شمال شرق استان چهارمحال و بختیاری وارد استان اصفهان شده و در نهایت به باتلاق گاو خونی می ریزد. بهر حال مسیر حرکت ما از باغ  های کرانه شرقی تا پل قبل از یاسه چاه یا یاسه چای (3 کیلومتری این روستا) ادامه یافت و سپس در کرانه باختری پیاده روی کردیم .  پل بین یاسه چای و صادق آباد پایان برنامه (ساعت حدود 3 بعدازظهر) راهپیمایی ما بود.
   

در خاطرم هست سال 74 عکس چنین برنامه ای را اجرا کردیم . اگر چه در کل دگرگونیهای به نسبت قابل توجه ای در چشم انداز های کلی ایجاد نشده بود. اما از دید جزیی تغییر زیاد و مهمی ایجاد شده بود که بخش وسیعی از آن در راستای ویرانی و آلودگی محیط زیست به ویژه آب رودخانه زاینده رود بود. در مسیر حرکت ما در کرانه رودخانه و حتی باغ ها جای نبود که نشانه ای از زباله ها وآشغال های دیر تجزیه شونده ( همچون بطری های پلاستیکی) دیده نشود. با اینکه دبی آب رودخانه به دلیل بارش های اخیر بالا رفته وبخش زیادی از زباله ها را باخود برده بود. اما در کناره های آب زباله های بسیار را می توان دید که در لابلای شاخه های خشک شده گیر کرده بودند . با اینکه رنگ و بوی آب نسبت به پایین دست رودخانه زاینده رود در استان اصفهان بسیار بهتر است. ولی نسبت به سال 74 بد تر شده و اگر با چنین روندی ادامه یابد . این رودخانه به یک بستر فاضلابرو بزرگ تبدیل خواهد شد.  نکته مهم دیگر ساخت ویلا ها و بناهای گوناگون به ویژه در بستر سیلابی رودخانه و به خصوص اینکه این نقاط را به وسیله تورها و سیم خاردارها جدا کرده بودند و ارتباط بین باغ های گوناگون را سخت کرده اند. این ساخت و سازها از نظر زیست محیطی مشکلات بسیاری را بوجود آورده اند. ریختن زباله ها و نخاله ها ساختمانی بر روی خاک این باغ ها سبب ویرانی بخشی از خاک شده و در نتیجه پوشش گیاهی یکساله و خودروی زیر اشکوب درختان را کاهش داده است.  کرانه های بستر سیلابی را تغییر داده و در نتیجه جریان های کناری رودخانه را منحرف و تخریب هایی را سبب گردیده است. ارتباط را به ویژه برای جانوران ساکن این قلمروها سخت کرده است. تعداد استفاده کنند گان و گردشگران بی توجه به محیط زیست را بالا برده است و همین کار سبب افزایش آلودگی های رودخانه ای شده که پیشتر ها زمین های خشک بخشی از ایران مرکزی را زنده می کرده است . اگر این آلایندها با همین روند افزایش پیدا کنند کم کم رودخانه ای که زاینده است نابود کننده می گردد.

هفته پیش کویر مرنجاب بودیم . کویر مرنجاب به صورت چاله بسته ای که حوضه تعدادی از رودخانه ها به ویژه رودخانه های موقتی شمال غرب بخش مرکزی ایران است. در واقع این کویر در شمال غرب چاله پست بسیار گسترده بخش مرکزی ایران و در فاصله هوایی حدود 45 کیلومتری شمال شرق شهر کاشان و 60 کیلومتری شرق شهر قم واقع گردیده است . برای رسیدن به این کویر از شهر کاشان به طرف شهر آران و بیدگل رفته و سپس در جاده خاکی که در حدود 50 کیلومتر است (حدود 40 کیلومتر آن خاکی است) به سوی کاروانسرای مرنجاب در راستای شمال شرق حرکت می کنیم. کاروانسرای مرنجاب محل مناسبی برای شب مانی و دیدن آسمان بسیار زیبای کویر است. پنج شنبه شب گذشته (28 آبانماه 88) کاروانسرای مرنجاب پذیرای تعداد زیادی از دانشجویان طبیعت دوست ، کوه نوردان ، کویر دوستان ، طبیعت گردان و غیره  ( تعدا آنها نزدیک به 1000نفر می رسید) بود. اگرچه شب به نسبت سردی بود با این حال آسمان صاف و پر ستاره تعداد فراوانی از دوستداران را با کمک ابزاری چون تلسکوپ جذب خود کرده بود. فردای آن روز نیز با آغاز پیاده روی از کنار تپه های ماسه ای و گذر از بخشی از پیکره های زمین ریختی چون ارگ ، برخان ، سیف ، یاغورد ، نبکا ، زمین های هموار پف کرده نمکی ، چند گوشه های نمکی (پلی گونها) ، انسلبرگ ها و غیره ( برای توضیح این اصطلاح ها به پست بیابان یا کویر بروید) از چشم اندازهای بسیار زیبای دیدن کردیم .

اما دو نکته زیست محیطی از طرف برخی از بازدید کنندگان به طور کامل مورد توجه قرارنمی گرفت آزار دهنده به نظر می رسید . یکی ایجاد شعل های فراوان آتش با حجم زیادی از چوب های خشک جنگل های ایجاد شده برای تثبیت شن های روان بود که اگر با این روند ادامه یابد پیامدهای نامناسب بر روی این جنگل ها ممکن است داشته باشد (قابل اشاره است می توان با حجم بسیار اندک کمتر از یک صدم آنها نیز شعله ی کوچکی بر افروخت و از زیبایی آسمان شب کویر استفاده کرد). نکته دوم ریختن زباله ها و آشغال های غیر قابل تجزیه چون بطری های پلاستیکی بر روی بخش های مختلف بود که مناظر زشتی را بوجود آورده بود. امید آنکه با بالا رفتن آگاهی و همچنین فشار دوستدارن محیط زیست این مناظر زشت در آینده کمتر گردند.

 

 قله های بلند کوه بزمنی نزدیک به مرکز این کوهستان قرار گرفته اند. بلندترین قله این کوه به ارتفاع 3225 متر در شمال شرقی روستای شیاسی و جنوب و جنوب غرب روستای پوراز و برنجگان قرار گرفته است. قله کرکنجی با 3166 متر ارتفاع دومین قله بلند (در راستای شمال غربی روستای بوگر و مسن و سرتنگ و جنوب روستای دورک ) کوه بزمنی به شمار می رود. کوه هلو سعد یا هلی ساد (3122 متر) ،  دکل (3004 متر) و سوزه زنان (2512 متر) در شمال غرب قله اصلی بزمنی به طرف گردنه بره مرده و گندمکار و کوه کرمان (3066 متر) و هلن (2920 متر) در جنوب شرق قله اصلی و کرکنجی به سوی تنگ ارمند از دیگر بلندیهای مهم کوهستان بزمنی هستند. صعود قله های بزمنی از چندین مسیر می تواند انجام گیرد. گردنه بره مرده ، تنگ شیرکشته و تنگ ده کهنه و ده نو برای صعود سوزه زنان ، دکل ، هلو سعد و حتی قله اصلی مناسب به نظر می رسند. تنگ شیاسی یکی از مسیرهای مناسب بالاروی قله اصلی و کرکنجی به شمار می رود. روستای شیاسی در جنوب غرب قله اصلی بزمنی و حدود 152 کیلومتری جنوب شهرکرد و 10 کیلومتری جنوب شرق روستای سرخون و 30 کیلومتری شمال غرب شهر لردگان واقع گردیده است. در پیرامون این روستا پارک جنگلی وجود دارد که می تواند مبدا صعود از تنگ شیاسی باشد. این مسیر مناسب صعود تابستانه است . در انتهای تنگ جایی که دره باز می گردد چشمه آب کوچکی وجود دارد. از این مسیر به طور متوسط حدود 6 ساعت بالا روی زمان می برد. برگشت نیز حدود 4 ساعت زمان نیاز دارد.    

برخی می گویند  "بز منی " از  میزان بالای روغن بدست آمده  از هر بز در این کوه گرفته شده است. در واقع به خاطر غنی پوشش گیاهی این کوهستان بزهای این منطقه شیر پرچربی داشته و در نتیجه از  هر بز حدود یک من روغن در یک دوره چرا بدست می آمده است. کوه بز منی در ادامه کوههای بلند استان چهار محال و بختیاری (زون زاگرس مرتفع) و نزدیک به میانه بخش غربی آن قرار گرفته است. در واقع این کوه به نسبت بلند در ادامه کوهستان هفت چشمه به سوی جنوب شرق کشیده شده (البته کمی بیشتر از جهت غالب کوهها یعنی شمال غرب - جنوب شرق  به سوی شرق گرایش دارد) و توسط تنگ گندمان و گردنه بره مرده از این کوهستان جدا می گردد. بلندترین قله این کوهستان نزدیک به 3160 متر از سطح آبهای آزاد بلندی دارد. از شمال  تا جنوب این کوهستان رودخانه کارونگ جریان دارد در این بخش همچنین چند دره و تنگ زیبا وجود دارد که مهمترین آنها دره عشق است. در جنوب غرب کوه بز منی نیز چشمه و  رودخانه سرخون جاری است. پوشش گیاهی غالب دامنه های بزمنی بیشتر جنگل بلوط است. روستاهای بسیاری در دره های پیرامون کوه بزمنی جای گرفته اند که از مهمترین آنها می توان به روستاهای شیاسی ، بوگر در جنوب ، سرخون و ده کهنه در جنوب غرب ، گندمکار و بره مرده در شمال غرب ، برنجگان  و دره عشق در شمال و شمال شرق و سونک در جنوب شرق اشاره کرد.