زیستکوه

در کشورهایی با سیتم های دیکتانوری ، ایدوئولوژی گرا ، آنارشیستی ، نظامی گرا و یا ترکیبی از آنها محیط زیست اهمیت و جایگاهی ندارد. در این سیتم ها انسانها اهمیت ندارند چه برسد به محیط زیست ، در واقع  در اینگونه سیستم ها تنها هدفی که اهمیت و ارزش می یابد قدرت و برتری یک فرد ، دولت ، کشور، نژاد ، زبان ، مذهب ویا ایدئولوژی خاص است. فساد مالی، تقلب ، دروغ گویی های بزرگ ، ریاکاری، خشونت ، بگیر و ببند ، عدم پاسخگویی ، غیر شفاف بودن ، طولانی کردن دوران حکومت و... از مهمترین ویژگیهای آنهاست.  برای نمونه هیتلر به قول خودش می خواست کشور المان را به قدرت برتر تبدیل سازد. با اینکه هنوز بررسی های دقیقی از خسارتهای زیست محیطی این کار انجام نگردیده اما روشن است نیمی از جهان را به آتش و خون کشید و بسیاری از انسانها و گونه های گیاهی و جانوری و محیط زیست را که به گفته مذهبیون خداوند آفریده به نابودی کشاند و شاید بسیاری از گونه های نادر بر اثر این جنگ خانمان براتداز از بین رفته باشند. به فرض اینکه هیتلر می توانست این کار را بکند آیا برای این کار ارزش و اهمیت داشت که این همه انسان ، گیاه  ، جانور و محیط زیست نابود شوند ؟ برای خیل عظیمی که زیر بار فشارها و کارها برای دستیابی به قدرت برتر خرد شده و از بین رفته بودند چه نصیبی داشت؟ و به طور حتم می خواست پس از آن سیستم برده داری از محیط زیست را در دنیا گسترش دهد. ادامه دارد..